Soms verandert één moment je hele leven. Voor mij was dat in 2018, toen mijn broer op 35‑jarige leeftijd overleed aan een vleesetende bacterie.

Het verdriet sloeg in als een bom. En langzaam maar zeker begon mijn lichaam het ook te begeven.

Ik werd een schim van mezelf. Psychisch én lichamelijk. Klachten stapelden zich op, en de intrede van de peri-menopauze maakte alles nog intenser.

Pas wanneer je zelf niet meer kan functioneren, besef je hoe kostbaar gezondheid is.

 

Mijn lichaam riep om hulp en ik kon niet meer luisteren

Uit het niets kreeg ik zware aanvallen van duizeligheid. Zo heftig dat ik niet meer kon werken, niet meer kon functioneren, niet meer kon leven zoals voorheen.

Na eindeloze onderzoeken in UZ Leuven kreeg ik eindelijk een naam: vestibulaire migraine.

Aanvallen die me dagenlang in een donkere kamer hielden. Weken waarin ik niet kon bukken, niet snel bewegen, niet normaal functioneren.

En alsof dat nog niet genoeg was, kwam er zenuwpijn bij. Artrose en een hernia knelden een zenuw in mijn nek af. Pijnstillers hielpen niet. Een operatie werd afgeraden. Behandelingen brachten geen verlichting.

Mijn wereld werd kleiner. Mijn leven werd zwaarder. Mijn hoop werd dunner.

 

En toen viel alles op zijn plaats

Ik begon medische artikels te lezen, podcasts te luisteren… Tot ik op een dag iets hoorde over de menopauze.

En plots vielen puzzelstukken samen.

Ik leefde al jaren met fibromyalgie, endometriose, migraine, zenuwpijn… Maar niemand legde ooit de link met hormonen.

Ik voelde me verloren. Uitgeput. Op.

Werken in onze zaak lukte niet meer. Ik moest op zoek naar een andere weg — een manier om te blijven functioneren.

 

Mijn zoektocht naar antwoorden

Ik verdiepte me in menopauze, hormonen en leefstijl. Ik las studies, boeken, wetenschappelijke artikelen. En ik kwam uit bij HST (hormoonsubstitutietherapie).

Maar de weg naar hulp was lang.

Mijn gynaecologe wilde geen bio‑identieke hormonen voorschrijven. Mijn endocrinologe evenmin. In de endometriosekliniek zei men dat ik “nog lang niet in de menopauze zat” — op basis van bloedwaarden die daar eigenlijk niets over zeggen.

Dus ging ik verder zoeken. Verder lezen. Verder begrijpen.

Uiteindelijk vond ik een gynaecologe die bereid was om mee te denken en te ondersteunen.

 

November 2023 — het keerpunt

Ik startte met HST. En vanaf dag één veranderde mijn leven.

Ik sliep weer. Mijn gewrichtspijn nam af. Mijn zenuwpijn verminderde. Mijn hartkloppingen verdwenen. Mijn rusteloze benen stopten. Zelfs mijn blaasproblemen — waar nooit een oorzaak voor werd gevonden — verdwenen door lokaal oestrogeen. Mentaal ging het ook weer bergop!

Voor het eerst in jaren voelde ik me weer… mezelf.

 

En toen wist ik: dit is mijn pad

Ik wilde begrijpen waarom dit werkte. En ik wilde andere vrouwen helpen die net als ik vastzitten in een lichaam dat niet meer meewerkt.

Ik volgde de opleiding Health Care Management (anatomie, fysiologie, medische terminologie). Ik werd hormoontherapeut. Ik verdiepte me verder in orthomoleculaire gezondheidszorg.

En vandaag kan ik zeggen:

Ik ben een ander mens. Door kennis. Door leefstijl. Door de juiste ondersteuning.

Mijn klachten zijn zo goed als verdwenen. Ik voel me gezond, evenwichtig en energiek. En ja, ik verloor onderweg ook 10 kilo, op een rustige en verantwoorde manier.

 

Waarom ik dit deel?

Omdat ik weet hoe het voelt om te denken dat je moet leren leven met je klachten. Omdat ik weet hoe het voelt om niet gehoord te worden. Omdat ik weet hoe het voelt om te zoeken naar antwoorden die niemand je geeft.

En omdat ik vandaag vrouwen wil helpen die in dezelfde situatie zitten als ik toen.

Je hoeft niet te blijven rondlopen met klachten. Je hoeft niet te “overleven”. Het kan anders. Echt.

Dit is waarom ik doe wat ik doe. Dit is waarom ik mijn carrière heb omgegooid. Dit is waarom ik vrouwen begeleid in hun hormonale gezondheid.

Omdat ik het zelf heb doorleefd. En omdat ik weet dat er een weg terug is.